“Poradnik” blogopisacza.

Takich tekstów, zapewne jest w sroc. Ale mojego jeszcze nie ma. Zadaję sobie dziś pytanie: Jak pisać bloga, by był poczytny, przyswajalny i lubiany? Wiem, że nie ja powinienem odpowiadać na to pytanie, są ode mnie ludzie mądrzejsi, sprytniejsi i tacy, którzy badanie blogosfery traktują jak pasję. Ale ‘kto mie zabroni?’ Dlatego chwytam swoją motykę i ruszam z nią na to słońce!

 

1. Podejmowany temat, ma być ciekawy, do porywającego włącznie – No dobrze, ale jak tu dogodzić wszystkim? Każdy ma inne zainteresowania.
2. Piszemy blog tematyczny, albo kogel-mogel pod względem tematów jakie próbuje się kąsnąć – Gdy jest kilku autorów, nie bardzo można pisać blog tematyczny, chyba, że każdy z autorów, przedstawia ten sam temat swoimi oczyma. Wyobraźcie sobie, 6 różnych notek, na temat jednego meczu. Chociaż, mogłoby to być interesujące…
3. Notka w swoich rozmiarach, powinna być ‘akuratna’. Nie za długa, nie za krótka, w sam raz – Kolejna przeszkoda. Ile to jest w sam raz? Jeden może krążyć wokół tematu zapisując całe tomiska, innemu wystarczy kilka konkretnych zdań. Same tematy nie są sobie równe.
4. Kwestia dźwięku i obrazu – Tu jest problem, ponieważ jeden musi przeczytać, by załapać, innemu wystarczy pismo obrazkowe, albo ścieżka dźwiękowa. Bywają i tacy, których obrazki niemiłosiernie wkurwiają, do wyszydzania włącznie.
5. Nie każdy przecież musi dogodzić wszystkim. Nie znaczy to jednak, że nie ma się starać. Przecież blogi nie pisze się dla siebie, a dla czytającego – Właściwie, to cholera wie, po co kto pisze blogi. Każdy ma inny powód, cel, przyczynę. Czy pisać od siebie, czy pod klienta?
6. Prawda jest też taka, że blogom należy przypisać dwa różne rozkłady zadowolenia. Jeden dla piszących, drugi dla czytających. Rozkład zadowolenia piszącego, jest mniej wiecej stabilny i powiedzmy sobie zobrazować go można krzywą spłaszczoną (musiałbym narysować, ale mi się nie chce), podobną może do sinusoidy. Natomiast rozkład zadowolenia czytających, jest nieprzewidywalny i zależny od osobniczych nastrojów, jak i od stopnia sympatii dla piszącego.
7. Komentarze i komentujący – To temat rzeka. Zawsze może się trafić taki, który się zachłyśnie zachwytem, albo wręcz przeciwnie, zapieni się treścią, jaka mu nie leży. Ja, najbardziej cenię sobie spokojną umiarkowaność w komentarzach. Kwestia merytoryczności – Nie wiem, który komentarz jest naprawdę merytoryczny, a który nim nie jest. Niektórym przeszkadza brak nawiązywania do tematu, próbują naprowadzać, pouczać, krzyczeć a w końcu ciąć i blokować. Ja lubię komentarze z gatunku ‘dzikich’, pozornie niezwiązanych z treścią notki. Zawsze z takich ‘abstrakcyjnych’ tekstów, może wyłonić się zabawna dyskusja.
8. Pisząc blog, najlepiej ustalić sobie z samym sobą, że robi się to dla zabawy. W innym przypadku, to nie ma sensu, ponieważ można się bardzo rozczarować, a rozczarowania, jak wiemy, rodzą frustracje.
9. Tematu nie wyczerpałem, ponieważ naruszyłbym któryś z własnych podpunktów poradnika. Cóż, jest nas tutaj kilkoro, każdy może na ten temat coś napisać – bo wolno.

 

Z tego, co tu wypociłem, wychodzi mi jedno: najlepiej w ogóle nie zabierać się za pisanie blogów, ponieważ jest to ciężki i wkurwiający ‘kawałek chleba’, w dodatku zazwyczaj bez masła. Ludzie, po co to robimy? Zarzućmy tę blogową działalność i miejmy święty spokój do końca dni swoich.

 

 

Księga